Last Entry
posted on 12 Jan 2008 15:46 by 2moro in Finnเมื่อสักครู่ เพิ่งจะถูกไล่ออกจากชีวิตคนในครอบครัวมาค่ะ *หัวเราะ* จนถึงตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว มันเหลือแค่ความรู้สึกที่ชาไปทั้งตัวเท่านั้นเอง เข้าใจความรู้สึกของคนที่พยายาม พยายามทุกวิถีทางให้คนที่บ้านพอใจ ให้คนที่บ้านเห็นค่า แต่สุดท้ายมันก็แค่การหลอกตัวเองรึเปล่าคะ สิ่งเดียวที่รู้ในตอนนี้ก็คือ กูนี่มันโง่ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ น้ำตานี่ก็ไหลจัง
เมื่อไหร่จะทำตัวเป็นคนดี...ตอนนี้ก็ยังเลวอยู่เหรอ
เมื่อไหร่จะทำตัวให้มีประโยชน์...แล้วที่ทำมาทั้งหมด เป็นภาระมากเลยสินะ
เมื่อไหร่จะคิดได้...คิดอยู่ทุกวัน มันไม่มีค่าอะไรเลยงั้นสิ
เมื่อไหร่จะพยายาม...พยายามจนไม่รู้จะพยายามยังไงแล้ว ถ้าให้ตัดแขนขาตัวเองแล้วนั่นเรียกว่า พยายาม ก็จะทำ
เมื่อไหร่จะทำให้คนในบ้านเชื่อมั่นสักที...คิด ทำ ไม่ถอดใจ แต่ก็ยังพูดกรอกหูทุกวันว่าไม่เอาอ่าว
เมื่อไหร่จะเห็นใจคนอื่นบ้าง...ทุกวันนี้เคยทำเพื่อตัวเองรึเปล่าล่ะ หืม
เมื่อไหร่จะทำอะไรสักที...ทำงานให้ที่บ้าน ทำงานให้คนอื่น ทำทุกอย่างที่คนเค้าให้ทำ นี่เรียกว่าไม่ทำอะไรงั้นสิ
เมื่อไหร่จะรู้จักอดทน...อ่อ โดนตี โดนซ้อม โดนด่า โดนเมิน มายี่สิบกว่าปี ยังไม่เรียกว่าทนสินะ
เมื่อไหร่ๆๆๆๆๆๆๆๆ...แล้วเมื่อไหร่จะได้ยินเสียงกรีดร้องในใจคนๆนี้บ้าง
รู้มั้ยว่าฉันอายคนอื่นเค้า เค้าเริ่มเล่ากันแล้วว่าลูกคนโตของบ้านนี้ มันไม่ได้เรื่อง มันเห็นแก่ตัว ดูอย่างน้องมันสิ ไปเรียนกลับมาก็มานั่งคุยกับแม่ ให้แม่มันสบายใจ แต่พี่มันวันๆทำอะไร ไม่เห็นมันทำอะไร หายใจทิ้งไปวันๆ รู้มั้ยว่าฉันอาย ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน
...ไม่รู้จะพูดอะไร ทำดีเท่าไหร่ก็ไม่เคยดีพอ...
ไปเลยนะ ออกจากบ้านนี้ไปเลยแล้วไม่ต้องกลับมาอีก จะไม่ยุ่งด้วย ไม่ต้องซมซานกลับมา ถ้ามึงคิดจะออกไปจากที่นี่
...อยู่นี่ต่อก็ได้...
จะอยู่ทำไม อยู่ไปก็อายคนอื่นเค้า อยู่ไปก็ให้คนเค้านินทา ฉันหมดหวังในตัวมึงแล้ว รีบๆเก็บข้าวของแล้วออกไปให้พ้นๆสักที
..."..........."....
เหรอ...อ่อ...ไม่ต้องมองด้วยสายตาเหมือนมองเศษขยะเน่าๆชิ้นนึงอย่างนั้นก็ได้...ไม่ต้องถอนหายใจเหมือนรำคาญ อยากให้มันออกไปจากชีวิตขนาดนี้ก็ได้...
รู้แล้วว่าตัวคนเดียว...จะไม่มีทางให้กลับมาอีกแล้ว...จะไม่มีครอบครัวอีกแล้ว...รู้แล้วว่าไม่ต้องการให้อยู่...รู้แล้ว
ไม่ต้องเป็นห่วงนะแม่ จะไม่กลับมาให้แม่เห็นหน้าอีกแล้ว...
เอาวะ ไปเก็บข้าวของเถอะ